एक आमा थिइन्…
तपाईं जस्तै।
उनको बच्चा जन्मिने क्षण जीवनकै सबैभन्दा ठूलो परिवर्तन थियो। खुशी पनि थियो, आँसु पनि थिए, थकान पनि थियो—तर सबैभन्दा ठूलो कुरा, उनले आफ्नो भित्र नयाँ शक्ति महसुस गरिन्।
बच्चा जसरी जन्मियो—सामान्य प्रसूति होस् वा सिजेरियन—त्यो क्षणले उनको जीवन बदलिदियो। तर त्यो अन्त्य होइन, नयाँ सुरुवात थियो—सुत्केरीपछिको यात्रा।
उनले बिस्तारै बुझ्दै गइन् कि सुत्केरीपछि आफ्नो ख्याल राख्नु कुनै स्वार्थ होइन, यो आवश्यक छ।
बिहान उठ्दा शरीर भारी लाग्थ्यो…
कहिलेकाहीँ सानो कामले पनि थकान दिन्थ्यो।
त्यो बेला उनले आफूलाई रोक्थिन्—आराम गर्थिन्।
किनकि उनले सुनेकी थिइन् कि सुत्केरीपछिको पहिलो केही हप्ता शरीरलाई निको हुन समय चाहिन्छ।
र उनले आफैलाई अनुमति दिइन्—“म आराम गर्न योग्य छु।”
दिन बित्दै जाँदा उनले बिस्तारै हिँड्न थालिन्…
घरको आँगनमा सानो पाइला, सानो हावा…
यसले उनको शरीर मात्र होइन, मन पनि हल्का बनायो।
उनी बुझिन्—धेरै गर्नुपर्ने होइन, बिस्तारै अघि बढ्नु नै ठीक हो।
खाना उनको लागि औषधि जस्तै बन्यो…
तातो झोल, पोषिलो खाना, प्रशस्त पानी—
यी सबैले उनलाई भित्रबाट बलियो बनाउँदै लगे।
स्तनपान गर्दा उनले महसुस गरिन्—आफूले खाएको कुराले बच्चामा पनि असर पार्छ।
तर सबै दिन सजिलो थिएनन्…
कहिलेकाहीँ उनी बिना कारण रुन चाहन्थिन्।
मन भारी हुन्थ्यो, एक्लो महसुस हुन्थ्यो।
त्यो बेला उनले आफूलाई बन्द गरिनन्—
उनी बोलिन्… साथीसँग, दिदीसँग, श्रीमानसँग…
र उनले महसुस गरिन्—साझा गर्दा मन हल्का हुन्छ।
कहिलेकाहीँ उनले अरू आमालाई हेर्थिन्…
कसैले छिटो काम गर्न थालेका, कसैले छिटो फिट भएका…
त्यस बेला उनको मन डगमगाउँथ्यो।
तर उनले फेरि आफैलाई सम्झाइन्—
“मेरो शरीर, मेरो यात्रा, मेरो गति फरक छ।”
र बिस्तारै…
दिनपछि दिन, उनी निको हुँदै गइन्।
शरीर पनि, मन पनि।
एक दिन उनले ऐनामा आफूलाई हेर्दा सोच्छिन्—
“म पहिले जस्तो छैन… तर म अझ बलियो छु।”
आमा बन्नु भनेको केवल बच्चा जन्माउनु होइन, आफूलाई नयाँ रूपमा पुनः जन्माउनु पनि हो।
तपाईंको कथा जस्तोसुकै होस्—
सजिलो वा चुनौतीपूर्ण—
एउटा कुरा निश्चित छ:
आफ्नो शरीरलाई समय दिनुहोस्…
आफ्नो मनलाई माया दिनुहोस्…
र सम्झनुहोस्—
आमाको हेरचाह नै बच्चाको सबैभन्दा राम्रो हेरचाह हो।
स्मरण रहोस्: व्यक्तिगत सल्लाहका लागि सधैं आफ्नो स्वास्थ्यकर्मीसँग परामर्श गर्नुहोस्।